Diagnostyka i Leczenie NTM

Aby podjąć odpowiednie leczenie, należy na początku rozpoznać chorobę, która leży u podłoża nietrzymania moczu. Może to być infekcja układu moczowo-płciowego, cukrzyca, choroba nerek, czy nawet zespół jelita drażliwego. O tym ostatnim może świadczyć m.in. parcie, częstomocz, bolesność w podbrzuszu itd.

Jakie badania należy wykonać, by ustalić przyczynę nietrzymania moczu?

Najczęściej pacjent otrzymuje skierowanie na USG brzucha, zaleganie moczu w opróżnionym pęcherzu i badanie moczu wraz z posiewem. Czasem występuje konieczność przeprowadzenia badania urodynamicznego, które wykazuje, w jaki sposób funkcjonują drogi moczowe. Jest to badanie, które wykonuje się w warunkach szpitalnych, jednak nie wymaga hospitalizacji. W tym celu lekarz wprowadza cewnik do pęcherza, aby wypełnić go wodą. Umożliwia to pomiar ciśnienia i badanie sprawności zwieraczy. Badanie nie należy do przyjemnych. Po napełnieniu pęcherza wodą, pacjent oddaje mocz do tzw. uroflowmetru, czyli urządzenia mierzącego ilość oddanego moczu i prędkość, z jaką został on wydalony. Jednocześnie drugim cewnikiem lekarz może ocenić pracę mięśni pochwy bądź odbytnicy. Podczas tego badania można również wykonać prolifomerię cewki, czyli określić jej długość i ciśnienie, jakie w niej panuje. Istnieje również badanie zwane testem wkładkowym, który polega na tym, że na noc zakłada się odpowiednią wkładkę, która pochłania moc. Jest ona ważona przed i po teście. Jeśli lekarz ma poważne podejrzenia uszkodzenia układu nerwowego, może zlecić badanie rezonansem magnetycznym. W diagnostyce bardzo pomaga prowadzenie przez chorego dziennika, w którym wpisuje on godziny oddawania moczu oraz swoje dolegliwości.

Leczenie nietrzymania moczu

Istnieje kilka metod leczenia objawów nietrzymania moczu. Jeśli wiążą się one z innym schorzeniem, należy w miarę możliwości leczyć to schorzenie. Poniżej zostały opisane sposoby objawowego leczenia nietrzymania moczu.

Ćwiczenia mięśni zwieraczy.

 

Gimnastyka osłabionych mięśni przepony miedniczej jest istotna i czasem pomaga pozbyć się problemu nietrzymania moczu. Niestety większość chorych cierpi na częściowe odnerwienie mięśni zwieraczy, a to uniemożliwia wykonywanie prawidłowych ćwiczeń.

Farmakoterapia.

Stosuje się środki dopochwowe z estriolem (w przypadku kobiet) oraz leki antycholinergiczne, które osłabiają kurczliwość pęcherza. Antycholinergiki zapobiegają popuszczaniu moczu oraz zmniejszają parcie naglące, które wpływa na częste oddawanie moczu. Zdarza się, że lekarz przepisuje kobietom środki hormonalne, odbudowujące śluzówkę cewki moczowej, co przyczynia się do jej uszczelnienia i zwiększa jej sprężystość. W niektórych przypadkach niewielkiego popuszczania moczu pacjenci otrzymują leki przeciwdepresyjne, które osłabiają skurcze pęcherza i zwiększają napięcie zwieraczy. Niestety wiąże się to z ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych.



Operacja. Zdarza się, że kiedy farmakoterapia okazuje się nieskuteczna, lekarz kieruje pacjenta do chirurga. Operacja ma na celu ułożyć prawidłowo narządy wewnętrzne w obrębie miednicy. Operacja pomaga w około 70% przypadkach, a w nielicznych może powodować powikłania.


Elektrostymulacja EMS.

Jest to bezinwazyjna metoda skutecznej terapii nietrzymania moczu przy użyciu delikatnych impulsów prądu o niskiej częstotliwości. Elektroda wprowadzona dopochwowo bądź doodbytniczo wysyła lekkie impulsy powodujące odpowiednie skurcze zwieraczy, co powoduje ich regenerację. Umożliwia terapię nawet odnerwionych mięśni. EMS nie niesie za sobą żadnych skutków ubocznych. Więcej na ten temat znajduje się w dziale Terapia Pelvifine